Toos
Stil zitten, is er bij Toos (60) niet bij. Zij heeft altijd wel iets om handen. En er is weinig dat zij niet alleen kan. Geleidehond Zoë even niet meegerekend. Toos is slechtziend door een erfelijke aandoening. Wekelijks gaat zij zwemmen en voor het huishouden hoeft zij geen hulp. Het bed verschonen, boodschappen doen, koken; Toos kan het zelf.
Momenteel volgt zij het programma Vrijetijdsbesteding bij stichting Visio, een voorziening die mensen met een visuele beperking helpt bij het inrichten van hun leven. “Gewoon zomaar. Ik wilde weer eens wat nieuws proberen”, legt zij uit.
Tot de geboorte van haar zoon, ruim 25 jaar geleden, werkte Toos in de zorg. Maar door glaucoom nam haar gezichtsvermogen nog verder af en is nu minder dan 2%. Volledige arbeidsongeschiktheid was het gevolg. Daarop besloot zij zich helemaal te wijden aan de opvoeding van haar kind. Ook dit deed zij voornamelijk alleen, want zij scheidde later van haar man.
”Toen mijn zoon het huis uit ging, wilde ik graag weer gaan werken.” zegt Toos. Zij kwam in contact met de Nederlandse Vereniging van Blinden en Slechtzienden. Nu geeft zij voor deze vereniging voorlichting aan scholieren over slechtziendheid. Vrijwillig, dat wel, want betaald werk vinden is lastig voor iemand van haar leeftijd en met haar visuele beperking al helemaal. Voor de scholieren maakt het niets uit, Toos opent hen de ogen naar een geheel nieuwe wereld.