Sandra (37) ziet circa 5% van wat de meeste mensen zien. Als baby raakten haar ogen beschadigd door de hoge concentratie zuurstof in de couveuse.

Haar slechtziendheid vormt geen onoverkomelijk obstakel meer voor een normaal leven. Zij voltooide haar schoolopleiding en is tegenwoordig vrijwilliger van de Zonnebloem. Ook geeft zij lezingen over leven met een visuele beperking.

Toen Sandra voor het eerst zwanger werd reageerden sommige mensen daar nogal afwijzend op. Of het wel verstandig was om als slechtziende aan kinderen te beginnen. “Maar ook met een visuele beperking kun je je kinderen liefdevol op laten groeien”, was haar overtuiging. Samen met haar man Jan-Pieter draagt zij nu de zorg voor hun twee zoontjes Daan (3) en Koen (1).

's Ochtends maakt Sandra het ontbijt klaar. Daarna gaat zij met de jongens naar het park om geleidehond Shadow uit te laten. Daan, zich bewust dat zijn moeder slecht ziet, let op en waarschuwt haar voor eventuele obstakels. “Op zich is dat fijn”, legt Sandra uit, ”maar ik zie er wel op toe dat het opletten voor hem geen verantwoordelijkheid wordt”.

Als de oudste naar school is, neemt zij de bus naar de stad voor de dagelijkse boodschappen. De Warenwet kent een uitzondering voor geleide- en hulphonden in winkels waar levensmiddelen worden verwerkt, maar het personeel weet dit niet altijd. Soms wordt haar de toegang geweigerd.

"Ook op andere terreinen komt dat voor. Om te kunnen fitnessen moest ik lang zoeken naar een geschikte sportschool. Overal werd ik geweigerd vanwege Shadow. Een hond in de sportschool is onhygiënisch, zeiden ze dan. Uiteindelijk vond ik een fitnesscentrum waar Shadow bij de receptie mocht wachten. Het is daar erg prettig, omdat ze echt rekening houden met mijn beperking. Maar het is wel behoorlijk ver van huis en ook één van de duurste van de stad.”