Het is half negen 's ochtends en Herman (50) ligt nog in bed. De voordeur gaat open en een medewerkster van de thuiszorg komt binnen. Dagelijks helpt de thuiszorg Herman bij het opstaan, douchen en aankleden. Herman is spastisch. Het kost hem veel moeite om zichzelf te verzorgen. Ook heeft hij een spraakbeperking.

Sinds zijn jeugd is de zorg voor mensen met een handicap enorm verbeterd. Toch is Herman iemand die daar zo min mogelijk een beroep op wil doen. Sterker, hij zet zichzelf juist intensief in voor andere gehandicapten.

Al sinds begin jaren tachtig werkt hij met niet aflatende gedrevenheid voor de Stichting Gehandicaptenoverleg Alkmaar. Hij is secretaris van de stichting en heeft ondermeer regelmatig overleg met de gemeente over ontwikkelingsplannen voor de stad.

Herman had het liefst betaald werk gedaan. Maar omdat bepaalde tegemoetkomingen, zoals huursubidie en bijzondere bijstand, zullen stoppen, vreest hij de armoedeval. Daarom kiest hij voor vrijwilligerswerk.

Zijn bijzondere inzet bleef overigens niet onopgemerkt: een jaar geleden werd hij onderscheiden met de Gouden Erepenning van de stad Alkmaar.

Geholpen door Popov, zijn hulphond, leeft Herman een zo zelfstandig mogelijk bestaan. Popov helpt hem met allerlei dagelijkse bezigheden, zoals boodschappen doen en andere veelvoorkomende handelingen in huis. Daardoor is Herman minder afhankelijk van anderen en houdt hij meer energie over voor zijn werk.

”Maar het is ook erg gezellig met Popov, want ik woon nu eenmaal alleen”, licht Herman toe, “ik geniet enorm wanneer ik hem knuffel”.