Het is aan het einde van de behandeling als de vader van Anita (24) de deur binnen stapt. Zittend in de stoel van de schoonheidsspecialiste maakt zij een grapje naar hem. Hij is namelijk gekomen om haar weer in de rolstoel te helpen en naar huis te brengen. Anita heeft als gevolg van haar premature geboorte een vorm van spasme.

"Mijn vader en moeder lieten mij zoveel mogelijk opgroeien als een 'gezond' meisje", legt zij uit. Dat betekende wel dat haar ouders altijd klaar moesten staan wanneer hun hulp nodig was bij iets wat Anita wilde doen. Nu op haar weg naar meer autonomie komt daar verandering in.

Ruim een jaar woont Anita met haar hulphond Pammy zelfstandig in een aangepaste woning. De volgende stap naar meer zelfstandigheid is een eigen auto. Het rijbewijs heeft zij al op zak. Bij een gespecialiseerd bedrijf wordt een minibus aangepast op Anita's beperking. Nog een paar keer bij het bedrijf langs voor een testrit en dan is hij klaar.

"Ik zie er zo naar uit," zegt Anita opgetogen. "Dan hoef ik minder vaak een beroep te doen op mijn vader en al helemaal niet meer op de OV-taxi. Daarmee kom je er ook wel, maar het is bijna altijd een gedoe. De OV-taxi's zijn meestal niet op tijd of rijden heel erg om. Ook voel ik mij regelmatig onprettig en onvolwaardig behandeld door de chauffeurs."

Vanavond heeft zij afgesproken met haar vriendin Anne. Ze gaan gezellig samen naar een café in de stad.

Erg toegankelijk is het uitgaansleven niet. Een voorbeeld: om in het cafe naar de wc te kunnen droeg een vriend haar vroeger langs de steile wenteltrap omhoog. Tegenwoordig is er wel een aangepast toilet, maar de situatie is er niet veel beter op geworden: het toilet staat nu vol dozen. Als je een beperking hebt, moet jij je elke keer weer aanpassen.

Toch blijft Anita er positief onder. En over haar toekomst? "Mijn droom is een leuke baan, een boerderij met paarden, een fijne man en ja, ook kinderen." zegt Anita opgewekt. De droom van bijna elke jonge vrouw.